Aktywność fizyczna

Aktywność fizyczna powinna być jednym z elementów dbania o siebie i towarzyszyć osobom ze stwardnieniem rozsianym w codziennym życiu.

Istnieje wiele dowodów naukowych na to, że ćwiczenia i treningi mają dobroczynny wpływ na osoby z SM: poprawiają siłę i ruchomość mięśni, mają działanie antydepresyjne, stabilizujące układ odpornościowy, sprzyjają dobremu samopoczuciu, poprawią jakość życia, pomagają też w walce ze zmęczeniem w SM. Aktywność fizyczna pozwala rozładować stres, który może przyczyniać się do nasilenia objawów SM lub wręcz je wywoływać. Stres jest wymieniany przez lekarzy jako jeden z głównych czynników sprzyjających rozwojowi choroby w trakcie jego trwania, dlatego warto znać sposoby na jego rozładowanie. Ćwiczenia przynoszą też mniej oczywiste, ale równie pozytywne efekty: dzięki zaopatrzeniu komórek mózgu w świeże substancje odżywcze i budulcowe oraz ukrwieniu mózgu, sprzyja m.in. poprawie pamięci i koncentracji.

Należy pamiętać, że diagnoza nie SM nie wyklucza pojawienia się innych chorób. Dlatego na aktywność fizyczną warto spojrzeć jako na szersze działania profilaktyczne. Optymalnie dobry trening mięśni podnosi odporność, zmniejsza ryzyko zawału serca i sprzyja zachowaniu odpowiedniego ciśnienia krwi. To również sposób na osłabienie i zapobieganie cukrzycy, łagodzenie napięciowych bólów głowy i zgrabną sylwetkę. Mowa tu o odpowiedniej wadze, która pozwoli utrzymać sprawność i nie obciąży stawów.

Aktywność fizyczna powinna być indywidualnie dobrana do możliwości i potrzeb osoby żyjącej z SM. Należy dostosować ją do ograniczeń fizycznych wynikających ze stwardnienia rozsianego lub innych współistniejących chorób. Ruch jest dostępny dla osoby nawet z wyraźnymi objawami. Pojawienie się ich nie powinno oznaczać zaprzestania aktywności. Warto skonsultować się ze specjalistą i zapytać jaki rodzaj ruchu jest w danym przypadku odpowiedni. Ważna jest także systematyczność – to ona buduje wytrzymałość i siłę mięśni, które później szybciej się dzięki temu zregenerują np. po rzucie. Należy również pamiętać, aby aktywność fizyczna była dla nas atrakcyjna. Gdy będziemy ją lubić, częściej będziemy ją również praktykować.

Sport to też aktywność społeczna i może pozytywnie oddziaływać na psychikę osoby żyjącej z SM. Konieczność wyjścia na trening, zajęcia grupowe pozwalają na wyjście z domu i pomagają nawiązywać znajomości.

Aktywność fizyczna jest wskazana w stwardnieniu rozsianym i przynosi wiele korzyści. Może być elementem wspomagającym leczenie, pomagać w radzeniu sobie z wieloma objawami. Rodzaj podejmowanego ruchu trzeba skonsultować w lekarzem, neurologiem lub fizjoterapeutą, a ćwiczenia powinny być praktykowane systematycznie, z jednoczesną obserwacją sygnałów płynących z ciała. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek niepożądanych objawów, ćwiczenia należy przerwać skonsultować się ze specjalistą.

Poniżej znaleźć można kilka filmów z ćwiczeniami dostosowanymi specjalnie dla osób ze stwardnieniem rozsianym. Zachęcamy do obejrzenia i do codziennej praktyki.

 

Program "Ruszaj się ze stwardnieniem rozsianym"

 

Program "Tai'chi dla osób z SM"

 

Pozostałe filmy

 

 
Źródła:
Doris Friedrich, Stwardnienie rozsiane w sport – zawsze w ruchu, Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego, Warszawa 2016


Polub nas na facebooku Polub nas na facebooku